top of page
  • Chantal

Onzichtbaar Gemis





Het is druk geweest in mijn hoofd (en in m’n hart). Ken je dat gevoel: je werkt en blijft bezig, het voelt goed en toch begint er iets te knagen?


Het knagen had voor mij te maken met het niet kunnen vatten van de essentie.

Waar ben ik mee bezig als ik met mensen werk?

Hoe ver ik in gedachten ook terugga, zolang ik bezig ben met mensen, ben ik bezig met gemis. Eender welke acute problematiek ze tot bij mij brengt, altijd speelt er een gevoel van gemis mee.


Gemis sluipt overal onzichtbaar in mee. Soms lijd je aan een gemis, zonder het te beseffen. Ook dat is onzichtbaar gemis.

Is er een conflict tussen mensen? Dan is er een gemis aan gehoord of gezien worden. Houdt een vriendschap of liefde op? Dan leef je met een gemis diep van binnen en voor anderen onzichtbaar. Verlang je naar nestwarmte die er niet/nooit was? Het onzichtbaar gemis kan pijnlijk zijn bij het zien van warmte tussen andere mensen. Ben je jaren geleden een dierbare verloren? Onzichtbaar gemis kan onverwacht opflakkeren. Heb je een onvervulde kinderwens? Ondraaglijk zwaar kan onzichtbaar gemis worden bij het zien van baby’s. Ben je je werk kwijt of net gepensioneerd? Het niet vinden van nieuwe zingeving kan onzichtbaar gemis installeren.

Ik kan zo nog wel even doorgaan.


Lang verhaal kort: ik wou die essentie vatten en ze benoemen, vorm geven.

Onzichtbaar gemis: twee handen die zoekende zijn. Wat kunnen ze laten gaan? Wat willen ze bijhouden? Hoe geven ze een plek aan wat er niet (meer) is?

Meestal lukt het ons om daarmee om te gaan. Af en toe ook niet. Omdat ik als therapeut en in mijn persoonlijk leven vaak geconfronteerd word met onzichtbaar gemis, wil ik dat begrip in de wereld zetten.

Want net omdat het gemis vaak onzichtbaar is, ook in de zin van: niet zichtbaar voor anderen, blijven heel veel mensen er alleen mee leven en voelen ze zich op dat vlak afgesneden van anderen.


Erover spreken kan helpen. En niet alleen spreken, ook daadwerkelijk zoeken naar vormgeving. Het onzichtbaar gemis voor jezelf zichtbaar maken en het een duidelijke plaats geven. Het màg ruimte innemen want het is er. Door het af te bakenen creëer je nieuwe ruimte zodat het je leven niet overheerst en je vrijuit kunt ademen en bewegen en genieten.

Dit is de essentie van wat ik met mensen doe. Dit is ook waar ik zelf af en toe hulp bij vraag.


Vanaf nu krijg je in elke blog een kleine opdracht.

Bij deze: blokkeer in de komende tijd een half uurtje voor jezelf. Zet je ergens waar het rustig is, neem pen en papier bij de hand.

Sluit, als dat helpt, eerst even je ogen en ga mee met je ademhaling naar binnen. Als je na een paar minuten de rust gevonden hebt, ga dan eens na wat jij nodig hebt en wat je daarin mist. Noteer het in een paar zinnen. Lukt het niet meteen, geen nood, probeer het later nog eens. Ga na hoe je dat wat je als tekort ervaart aan jezelf kunt geven. Moeilijk hoor, ik weet het. Toch eens proberen!


Als je dat wenst, mag je het me laten weten.

Warme groet,

Chantal


167 weergaven4 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

4 Comments


Unknown member
Jul 05, 2023

Ontrouw zijn aan mezelf,om pijn te vermijden,heb ik ooit gebruikt als manier om conflict te vermijden...maar dat breekt zuur op na een tijd. Dus ja... ook ik kan daar niet langer mee leven en blijf voortaan trouw aan mijn eigen meningen, met eventuele afstand als gevolg, die neem ik er dan bewust bij.

Like
Replying to

Dankjewel voor je reactie Lucienne.

Ja, dat breekt zuur op na een tijd want uiteindelijk zijn we onze eigen beste vriend. Jezelf in de steek laten mag nooit gebeuren. Sorry voor de late reactie. M'n onwennigheid op de nieuwe website heeft gemaakt dat ik jouw reactie niet eerder zag. Warme groet,

Chantal

Like

Dag Chantal,

Mijn antwoord op je opdracht in onzichtbaar gemis:

Wat ik nodig heb zijn familie en vrienden!

Wat ik mis is één van mijn zonen die niks meer van zicht laat horen en geen contact meer wil & mijn moeder die gestorven is.

Dat tekort kan ik aan mezelf geven door mij meer te concentreren op mijn familie die ik wel nog heb door dingen samen te doen en ook door goeie dingen van vroeger op te schrijven en op moeilijke momenten te lezen.

Ann


Like
Replying to

Dag Ann,

Zo herkenbaar wat je schrijft! En heel mooi hoe je zelf zoekt naar hoe je het gemis vorm kunt geven. Ik weet het wel, het gemis zal er niet door verdwijnen, maar door actief te handelen stap je een stukje uit je machteloosheid. Sorry voor die late reactie. M'n onwennigheid op de website heeft gemaakt dat ik jouw reactie niet eerder zag.

Warme groet,

Chantal

Like
bottom of page