top of page
  • Chantal

Kleine en grote geneugten



De zomer kabbelt rustig verder, zelfs met af en toe een stralende zonnige dag.

De tweede helft van augustus heb ik mijn agenda bewust minder volgezet met werkafspraken. Dagen met vrienden/familie wisselen zich af met mensloze dagen. Met vrienden en familie wordt bijgepraat, tijdens de mensloze dagen geef ik me over aan de flow van het moment. Dit is voor mij vakantie in de pure betekenis van het woord: niets moeten, de leegte leeg laten en me toch geen moment vervelen.


Het vraagt ook wel een beetje durf om de leegte leeg te laten. In die leegte kom ik mezelf tegen en borrelen vragen op.

Zit ik nog goed in mijn vel? Kan ik het evenwicht in mijn leven behouden? Welke dingen heb ik nodig om dat evenwicht te voelen? Hoe kan ik mezelf blijven uitdagen?


Er komen ook antwoorden. Deze vakantie zijn ze hoofdzakelijk positief. Ik voel me doorgaans goed in m’n vel, ik voel ook een evenwicht in m’n leven. Die toestand bereik ik niet zonder ‘arbeid’. Ik heb geploeterd vooraleer er een evenwicht kwam tussen werk en vrije tijd, tussen stilzitten en bewegen (dit is al beter, het kan nog beter), tussen hersenspinsels en m’n hoofd leegmaken. Dagelijks leer ik het onderscheid te maken in zaken die niet te veranderen zijn en dingen die ik wel anders kan aanpakken. De acceptatie van onveranderlijke pijnpunten blijft een (soms heftig) leerproces. Leeftijd heeft me geleerd dat niets vanzelfsprekend is.


Naast al die gedachtenkronkels in ‘mijn leegte’ is er een ruime plek om te genieten.

Man, man, wat kan ik genieten: van de plek waar ik woon, van de zon op m’n huid, van een warme ontmoeting, van heerlijke lunch op een terras in de zon waar een Dame Blanche de kers op de taart is, van naar bed gaan met een boek zonder een wekker te hoeven zetten, van de warmte op m’n schoot die Lotje me geeft, van de wind - en geef toe, dit jaar doet de wind z’n best - in de bomen, van het uitkijken naar een boeiend najaar met nieuwe uitdagingen, van het kokkerellen zonder druk,... ik kan nog heel lang doorgaan.


Zoals ik schreef: ‘niets is vanzelfsprekend’. Ik ben er me van bewust dat evenwicht broos is en dat onvoorziene gebeurtenissen een domper kunnen zetten op al die kleine gelukjes. Het vertrouwen is er wel dat als dit gebeurt er, na het schommelen door de domper, opnieuw evenwicht kan groeien en dat mijn vermogen om te kunnen genieten onaangetast blijft.


Opdracht:

Probeer bij jezelf ook in de leegte te komen en stel jezelf een paar vragen die je beantwoordt.

Vind je zelf geen vragen? Probeer dan te zoeken naar manieren waarop jij jezelf kunt uitdagen. Ik lees heel graag hoe je deze opdracht invult!


Warme groet,

Chantal


66 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

コメント


bottom of page