top of page
  • Chantal

Het ontschuldigen van dankbaarheid

Ik word geraakt door een zin die S.(*) schrijft in een opdracht van Levenslijn als Schrijfdraad: ‘Afgedwongen dankbaarheid’ en ‘lijdzaam ondergaan’, daarmee worstelde ik verschrikkelijk want ik had helemaal niet gekozen voor mijn situatie. Dat komt binnen! Precies zo heb ik het ook gevoeld. Het ‘verplicht dankbaar zijn’ voor iets waar ik niet om gevraagd had. Mijn dubbel gevoel: enerzijds de lafheid waarmee ik voldeed aan de verwachtingen in de bange hoop erger te voorkomen en anderzijds de schrik waardoor ik mezelf verloochende. Het spleet mij in twee: de brave volgzame uiterlijk, de zwijgende opstandige innerlijk. Met daarbovenop de kwaadheid tegenover mezelf om zo laf te zijn. Ingewikkelde gevoelens voor een kind van amper tien jaar oud.

Nooit, nam ik me voor, zal ik iemand opleggen dankbaar te zijn. En al zeker mijn kinderen niet. Van zodra ik kan – nog een voornemen – doe ik alles zelf en wil ik aan niemand schatplichtig zijn tenzij het mijn keuze is. Iedere avond in bed herhaalde ik deze mantra’s als troost. Deze leerschool heeft me iets moois opgebracht: als ik iets doe of iets geef dan verwacht ik helemaal niets. Ik denk wel dat ik dit zo mag zeggen. Niet dat ik zonder verwachtingen leef maar de bron van mijn verwachtingen ligt niet in het iets doen voor of het iets geven aan een ander. De andere kant van de medaille is dat ik heel moeilijk kan ontvangen zonder het gevoel in de schuld te staan.


Ik lees verder in het werk van S.:

‘Naarmate ik ouder word besef ik dat dankbaarheid voor mij wel een heel andere invulling kreeg. Vroeger zat daar steeds een lading op. Het was een moeten. Nu kies ik zelf wanneer ik dankbaar ben. Ik besef ook dat het leven veel gratis geeft, dat er iedere dag zoveel kleine dingen zijn: zomaar.’


Hoe mooi is dat en is dit niet de ware betekenis van dankbaarheid? Ook voor mij ligt de afgedwongen dankbaarheid al lang achter me. Het heeft een tijd geduurd vooraleer ik doorhad dat ik bij dankbaarheid niet noodzakelijk lafheid, schrik en kwaadheid moest voelen. De term is ‘ontschuldigd’, is letterlijk vrijgemaakt van alle schuld en net daardoor is het voor mij mogelijk (geworden) het al of niet te voelen. Want van een bang kind dankbaarheid eisen staat gelijk aan de verkrachting van de inhoud ervan.

Het me in alle vrijheid dankbaar voelen, het was een lange weg voor ik het kon, soms struikel ik nog eens maar hoe dan ook: het bereikte doel geeft me adem. Ik ben een dankbaar en vooral vrije mens.

Ik sta open voor alle reacties!


Warme groet,

Chantal

(*) Toestemming gekregen om te citeren.

1 weergave0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Wat was

Comments


bottom of page