top of page
  • Chantal

Het gebruik van woorden


Ik wil het hebben over de betekenis van woorden, het kloppen van de inhoud van woorden en hoe moeilijk dat is. Ik zal wellicht heilige huisjes intrappen met dit schrijfsel, het is ook ‘maar’ zoals ik ernaar kijk. En toch: het is zoals ik ernaar kijk. Niemand hoeft dit over te nemen. 

Een eenvoudig voorbeeld.

Ik heb lang moeten wennen aan het gebruik van het woord ‘straks’. Telkens mijn man ‘s ochtends vertrok naar zijn werk zei hij: ‘Dag meiske, tot strakskes he’. Mijn man was van Antwerpen en de ‘kes’ werden vaak toegepast. Voor mij is straks gelijk aan een tijdsbestek van  een kwartier, een half uur of hoogstens een uur. In het begin vroeg ik hem heel gemeend: ‘Ach leuk, ga je niet een hele dag werken dan?’ en voelde ik ontgoocheling toen hij zei: ‘natuurlijk wel’. Later, ik wist al beter, plaagde ik hem vaak met zijn ‘strakskes’, zo hoefde ik ook niet te vroeg thuis te zijn.

Uitdrukkingen als: ‘Spring eens binnen als je passeert’, ‘We zien wel’, ‘Ik zal er zeker eens aan denken’, … Wie gebruikt ze niet? Zelfs als we weten dat niemand zal binnenspringen, dat we helemaal niets zullen zien en dat we, door te zeggen er zeker eens aan te denken, onszelf al de vrijkaart geven om het te vergeten. 


Het gebruik van woorden. We gaan er te licht mee om, vind ik. We gebruiken woorden om een inhoud te benoemen die niet voor die woorden bestemd is. Vind ik. Of omgekeerd: we menen een inhoud te snappen en geven er dan een gekend woord aan.

Waar ik zelf zuinig mee ben is met het gebruik van begrippen. De inhoud van die begrippen moet juist zijn. Je leest het goed: het moet. Ik geef een voorbeeld: het begrip therapie.

Therapie is een proces dat bedoeld is om een verandering of een acceptatie op gang te brengen. Een therapeut is iemand die een langdurige therapeutische opleiding genoten heeft, die zicht heeft op allerlei mechanismen in en rond en tussen mensen en die de gevolgen van woorden en processen kan inschatten en de veiligheid kan bieden als iets daarin verkeerd loopt. Kortom, iets wat je leert door jarenlange scholing en werken aan jezelf. Toch noemen zich vandaag de dag heel wat mensen therapeut. Het is waar dat hierin dringend schoon schip gemaakt moet worden. Want vele van die ‘would be therapeuten’ zijn ronduit een gevaar voor hun cliënten. 


Idem voor coaches die dit label krijgen via een thuisstudie, voor mensen die meditatie aanbieden zonder daarin een opleiding gevolgd te hebben, voor het werken met reiki, met chakra’s en ‘k weet niet wat nog allemaal. Het zijn stuk voor stuk technieken die helpend kunnen zijn als ze toegepast worden door mensen die er een degelijke opleiding in volgden. En zo’n opleiding kan nooit gebeuren via een schriftelijke cursus noch via een paar uurtjes les. 

Om het heel plat uit te drukken: als je thuis een biefstuk in twee snijdt, noem je jezelf toch ook geen slager?


Omdat ik vind dat iedereen verantwoordelijk is voor zichzelf, zal ik niemand aanspreken op een titel die ze zichzelf geven. Ik zal echter ook nooit naar hen doorverwijzen. Daarvoor heb ik een te groot respect voor mensen in nood en voor de eer van het beroep van mensenwerker.

Aan iedereen die hulp zoekt zeg ik: ‘Bevraag je: vraag naar de achtergrond, vraag naar de ervaring, vraag naar de beroepsvereniging,  vraag naar de leermeesters vooraleer je het diepste van jezelf blootgeeft. En daarnaast: voel of er een klik is’.


Warme groet,

Chantal

2 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Wat was

Comentários


bottom of page