top of page
  • Chantal

De keerzijde van de zomer



Als je iets of iemand mist, voel je een steeds aanwezige zeurende pijn. Soms, maar lang niet altijd, is een gemis gerelateerd aan het sterven van iemand.

Zoveel meer dan sterven, kan oorzaak zijn van gemis. Als iemand sterft, hoe pijnlijk dat ook is, dan is de situatie duidelijk. Je kunt het vroeg of laat in jezelf integreren. En neen, ik onderschat de pijn ervan niet. Op dat vlak ben ik ervaringsdeskundige (al heb ik een hekel aan dat woord).


Met een levend, onzichtbaar gemis verder leven is niet simpel. Vaak brengt zo'n gemis je in een machteloosheid: iets is niet te veranderen (bv. iemand wordt ziek), er gebeuren dingen buiten jouw wil om (bv. je verliest je job),...

Je hebt niet alleen pijn door het verlies, je lijdt ook omdat je geconfronteerd wordt met onmacht.

Er zijn van die dagen en herinneringen die gemeen kunnen oprispen.

Zoals die speciale datum toen je voor het eerst samen een afspraakje had. Of een jaarlijks feest van je werk waar je nu niet langer welkom bent.

Of op Moeder- of Vaderdag die je dit jaar vierde zonder moeder of vader of zonder kind. Wat de reden voor die afwezigheid ook moge zijn.

Of vorige zomer toen je nog samen op vakantie was: wie had toen kunnen denken dat het dit jaar door ziekte niet meer mogelijk zou zijn?


Ook de zomer kan pijnlijk zijn. Je zit op een terras en wat je ziet is alles wat je mist: een man die de hand van zijn vrouw vasthoudt, kinderen die joelend van een speelplein naar de warme schoot van hun moeder rennen, een opa die kuierend met z’n kleinkind op z’n schouders langsloopt, een groepje collega's die bij dit mooie weer in openlucht vergaderen, vrouwen met kinderwagens met daarin kirrende baby’s,...

Het lijkt alsof de zon, de warmte, het mooie weer het geluk van anderen in de kijker zet.

En jij, je zit erbij en je kijkt ernaar en het doet pijn.

Zomer kan pijn doen want zomer kan het gemis voeden en groter maken.

Ik zie mensen die onderuit gaan in de zomer door het uitgestalde geluk van anderen.

Hoe hiermee omgaan?


Hier bestaat geen eenduidig antwoord op. Ik kan je enkel vertellen wat voor mij werkt, want ik leef dagelijks met onzichtbaar gemis. De ene keer lukt het prima, de andere keer kan het me onderuit halen.

Mij helpt het om me ervan bewust te worden dat het pijn doet. Om te onderzoeken wat het nu juist is dat pijn doet. Zoeken naar de juiste woorden. Ik ontleed wat ik zie en wat het doet bij mij. Ik geef je een voorbeeld om duidelijk te maken wat ik bedoel.

Ik zie een man die de hand van zijn vrouw vasthoudt. Een mooi gebaar waar ik meestal van geniet. Nu niet, nu voel ik pijn. Hoe komt dat? Mis ik die warmte van een hand? Niet echt. Mis ik iemand die naast me zit? Niet echt. Met ‘niet echt’ bedoel ik: ja natuurlijk maar het is niet dat wat pijn doet. En dan duikt plots het woord intimiteit op. En dàt is het. Dat voel ik in heel mijn lijf.

Nadat ik me hiervan bewust ben: ik mis intimiteit, kijk ik wat ik mezelf kan geven zodat het draaglijk wordt. Ik maak een afspraak met mezelf: wat geef ik mezelf cadeau? En dat kan van alles zijn: een uur extra lezen, een uitgebreide douche en verzorging, het samenstellen en koken van een lekker menu,...

Ik hoor je denken: ‘Ja, maar dat is niet hetzelfde!’

Klopt, het is inderdaad niet hetzelfde, toch is het een prima manier om de pijn toe te laten en er iets constructiefs mee te doen. Het biedt tegenwicht aan de keerzijde van de zomer.


Wat helpend is voor mij is het daarom niet voor jou. Zoek uit wat jou wel kan helpen. Het is geen gemakkelijke oefening, ik daag je uit het toch te proberen.


Opdracht:

Ga na bij jezelf welke pijn het zien van iets moois bij jou oproept.

Zoek het juiste woord dat bij die pijn hoort. En plak er niet te vlug een woord op, proef het woord, zoek een nog beter woord, voel of dat klopt in je lichaam.

Geef jezelf een ‘geschenk’ zodat het gemis milder wordt.


Je weet: je mag hieronder reageren of je mag me mailen, ik geef je antwoord.


Warme groet,

Chantal


119 weergaven4 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

4 Comments


Guest
Aug 03, 2023

Op familiefeestjes bij het zien hoe de kinderen van zussen en broer zich amuseren en ontpoppen, daar heb ik het dikwijls moeilijk omdat één van mijn kinderen er niet meer bij wil zijn.

Het voelt telkens aan als iets die niet klopt, een tekort. Er een woord op plakken op het gene dat ik mis is misschien "gezinsgeluk"

Wat helpt voor mij is een bad nemen met lekkere geuren of gewoon alleen zijn en wat troost van hierboven vragen....

Like
Replying to

Beste, Familiefeesten en speciale dagen zijn inderdaad 'triggers' om het gemis sterker te maken. Je zit tussen je familie en/of vrienden en aan de ene kant wil je meegenieten, aan de andere kant heb je pijn. Wat je schrijft is heel herkenbaar. Ik vind het sterk dat je voor jezelf manieren gezocht en gevonden hebt om die pijn een stukje te milderen. De situatie wordt er niet door opgelost maar de zorg die je aan jezelf geeft, helpt je om ermee om te gaan. Dank voor deze fijne en zinvolle reactie. Warme groet,

Chantal

Like

Ik heb het vaak moeilijk als ik vaders liefdevol bezig zie met hun kinderen, omdat ik mijn eigen kinderen dit soort vader niet heb kunnen bezorgen, het soort vader dat ikzelf wel had. Een woord om die pijn uit te drukken?...moeilijk hoor. "Onmacht"misschien."Spijt" misschien. Of gewoon "liefde"!? Je voelt pijn om de liefde die je niet kon geven ook al had je het zo graag wel gekund.

Like
Replying to

Dankje voor deze openhartige getuigenis lca. Sommige dingen liggen buiten onze 'macht' en kunnen we helaas niet veranderen. Als je verder gaat dan onmacht, kom je uit bij overgave 'het is wat het is' en voel je liefde. Met die liefde kun je wel wat: dat zullen jouw kinderen kunnen getuigen. Geef ook een beetje liefde aan jezelf zodat die pijn mildert. Warme groet, Chantal

Like
bottom of page