top of page
  • Chantal

De groei van een mening



Een mening hebben is niet hetzelfde als ruzie maken. Geen mening hebben is gevaarlijk.

Dit zijn twee zinnen die de laatste dagen voortdurend in mijn gedachten komen. En ik meen ze.

In mijn opleiding heb ik geleerd meervoudig partijdig te zijn en in mijn job is dit een oefening die ik al 34 jaar maak.


Het heeft ook zijn invloed op mijn persoonlijk leven: ik probeer meestal een persoon niet tot zijn daden te herleiden. Iemand die eens een leugentje vertelt, bestempel ik niet als leugenaar. Ik probeer me in te leven en de andere ‘onzichtbare’ kant van het verhaal in te schatten.


Anders wordt het als er een duidelijk patroon ontstaat in de destructieve handelingen van een persoon. In mijn job probeer ik dat patroon voor de persoon zichtbaar te maken zodat een constructiviteit kan ontstaan.

Wanneer zich zoiets voordoet in mijn eigen leefwereld - het komt met andere woorden dicht op m’n vel - dan wordt het voor mij moeilijk om met oneerlijkheid en onrechtvaardigheid om te gaan. Ik doe wel moeite: ik probeer een soort van verzachtende omstandigheden te zoeken. Ik geef mensen niet zomaar op.

Aan de andere kant wil ik wel trouw blijven aan mezelf. Ik weet dat ik niet om kan met mensen die A zeggen en B doen. Met mensen die anderen keer op keer pijn doen zonder daarbij zichzelf in vraag te stellen.


Die tweestrijd: begrip proberen opbrengen voor hoe iemand handelt en trouw blijven aan mezelf, dat is een moeilijk innerlijk gevecht. Om rust te vinden, neem ik een standpunt in, met andere woorden: ik vorm een mening. En die mening volg ik. Soms is het daardoor nodig afstand te nemen, wat voor sommigen onbegrijpelijk is of geïnterpreteerd wordt als partij kiezen. Ik kies geen partij tussen mensen, ik wil me wel distantiëren van wat ze doen.

Stel, ik neem geen standpunt in, dan vind ik dat ik daardoor de ander stilzwijgend de toestemming geef om verder te handelen zoals hij/zij doet. En daar wil ik niet mee geassocieerd worden.

Het kan gebeuren dat ik daardoor mensen in mijn leven verlies. Dat doet pijn. Ontrouw zijn aan mezelf om die pijn te vermijden, daar kan ik niet mee leven.

Ik weet dat ik met dit te schrijven niet veel kan veranderen, het lucht me wel op.


Opdracht:

Herken je wat ik schrijf? Welke waarden en normen heb jij voor jezelf en hoe ga je daarmee om: zet je ze opzij of blijf je er trouw aan? Hoe doe je dat?

Laat het me weten. Als je een reactie hieronder te ‘openbaar’ vindt, mag je me altijd mailen.


Warme groet,

Chantal


127 weergaven6 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

6 Comments


Guest
Jul 08, 2023

Dag Chantal, het is herkenbaar en heel mooi hoe jij dit kunt verwoorden!

Mijn waarden en normen zijn: horen, zien en praten. (Want wat je niet kan uitspreken blijf je je leven lang meedragen) En dan verder proberen te vergeven en verder te gaan. Heeft waarschijnlijk ook te maken met de persoon die ik ben, (twijfelaar) en mijn opvoeding. Soms voelt het goed aan andere keren minder... Maar spreekwoord horen, zien en zwijgen mogen ze van mij afschaffen!

Groetjes Ann


Like
Replying to

Dag Ann,

Zo voelt het ook bij mij: zwijgen is verre van altijd goud. Natuurlijk lukt het de ene keer beter dan de andere keer, het hangt er ook van af tegenover wie je je al of niet uitspreekt. Dank voor je reactie! Warme groet,

Chantal

Like

Guest
Jul 07, 2023

Dag Chantal, ik herken me vooral in het eerste deel: ik moet er meestal geen moeite voor doen om niet partijdig te zijn, om de verborgen kant van mensen te blijven zien. Ik vind het wel soms moeilijk om te functioneren in een wereld waar iedereen overal een uitgesproken mening over heeft.

Het tweede deel van jouw blog is voor mij minder helder: ook voor mij is er een moment, waar ik toch een mening vorm of me distantieer van mensen. Ik heb tot nu toe nooit echt begrepen waarom ik dit doe, met soms een hoop schuldgevoelens van mijn kant tot gevolg. Jouw heldere uitleg brengt mij dan ook verder op mijn pad: dank je wel daarvoor! Groetjes, Hilde


Like
Replying to

Dag Hilde,

Blij dat de uitleg toch helder is, soms twijfel ik daar wel eens aan. Ook die schuldgevoelens zijn me niet vreemd, soms voel ik me een 'slecht' of een 'moeilijk' mens als ik (in mijn gevoel) consequent handel. Maar als ik dan naga waar die schuldgevoelens op slaan dan kom ik vaak terecht bij eerdere inprentingen doorheen de opvoeding heen. Met andere woorden: opvattingen van anderen die doorgegeven werden met de beste bedoelingen maar die niet bij mij passen. Als ik daarbij uitkom, verdwijnen de schuldgevoelens (niet altijd hoor, maar allé iedere keer wel is gewonnen ;-) ). Dank voor je open reactie,

warme groet,

Chantal

Like

Guest
Jul 06, 2023

dag Chantal, ik herken me wel in wat jij schrijft. Als er twee partijen discussiëren blijf ik meestal ontzettend rustig. Tot ergernis van een, of allebei. Ik probeer ook het verhaal te zien, het 'motief'.

Vaak wens ik geen partij te kiezen, of mee te gaan in de discussie. Tapdansen op een slappe koord, is altijd wel gevaarlijk. Daarom probeer ik wel eens met een kwinkslag, rust in de keet te brengen....

Of beiden hun mening te erkennen. Een heel mooi gezegde die ik soms naar boven haal is; not my circus, not my monkeys. Groetjes Anja

Like
Replying to

Dag Anja,

Dat is idd. een mooi gezegde.

Zoveel mogelijk buiten de discussie blijven is ook een oplossing zolang de discussie niet persoonsgebonden is of gaat over een groep mensen die me na aan het hart liggen. Dan niet reageren is ontrouw zijn aan mezelf en anderen in de steek laten. Zo voelt het voor mij toch. Bedankt voor je fijne reactie,

warme groet,

Chantal

Like
bottom of page